3 Ιουλίου 2011

Διδασκαλία Ποίησης

Φέτος μου ‘ρθε να διδάξω ποίηση. Όχι ποίηση για παιδιά, αλλά για μεγάλους. Επί Ασπαλάθων, Απολείπειν ο Θεός Αντώνιον, Ο Βασιλεύς Δημήτριος, Προμηθέας ή το παιχνίδι μιας μέρας (στο Ανθολόγιο της Πέμπτης στη σελίδα 50). Γιατί; Ο κύριος λόγος ήταν επειδή βαρέθηκα το ανθολόγιο και τα αποσπάσματά του. Πέρα απ’ αυτό, ήθελα να διδάξω στα παιδιά πώς να διαβάζουν ποίηση και να συζητήσω μαζί τους διάφορα ερωτήματα που αναδύονται μέσα από την ανάγνωση των ποιημάτων.

Τι έκανα; Πρώτα διάβαζα το ποίημα μια φορά χωρίς να έχω εξηγήσει τίποτα στα παιδιά. Ούτε το όνομα του ποιητή δεν ανέφερα. Στη συνέχεια τα ρώταγα τι κατάλαβαν. Μ’ αυτόν τον τρόπο ήθελα να τους τονίσω ότι πολλές φορές στην ποίηση δεν καταλαβαίνουμε πολλά όταν πρωτοδιαβάζουμε ένα ποίημα.

Στη συνέχεια το διάβαζα πάλι και προσπαθούσαμε να φτιάξουμε ένα νόημα πηγαίνοντας στίχο στίχο. Τους εξήγησα πως πολλές απορίες που έχουν μπορούν να τις απαντήσουν αν ψάξουν στο διαδίκτυο και διαβάσουν πολλές φορές το ποίημα. Λόγου χάρη στο Επί Ασπαλάθων αν ψάξουν στο Google θα δουν τι είναι ο ασπάλαθος. Μ’ αυτόν τον τρόπο μπορούν να αποκωδικοποιήσουν το μήνυμα ενός ποιήματος.

Ύστερα, αφού τελείωνε η κατά στίχο προσπάθεια νοηματοδότησης του ποιήματος, ξεκίναγε η συζήτηση. Στο Επί Ασπαλάθων για παράδειγμα, συζητήσαμε κατά πόσο έκριναν σωστή την ποινή των τυράννων. Εδώ δε με ενδιέφερε να κατασταλάξουν όλοι οι μαθητές σε μια σωστή απάντηση. Επιδίωκα να μάθουν να συζητούν, να καταλάβουν ότι γύρω από ένα ερώτημα υπάρχουν πολλές απόψεις και είναι δύσκολο να πεις ποια είναι η ορθή και να κατανοήσουν ότι η ανάγνωση ενός ποιήματος δεν είναι μια παθητική υπόθεση που σταματάει μόλις κλείσεις το βιβλίο.

Στο τέλος τους ρωτούσα αν τώρα κατανοούσαν καλύτερα το ποίημα σε σχέση με την πρώτη ανάγνωση και ποια σημεία τους άρεσαν.

Πώς το πήραν οι μαθητές; Δεν μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκαν. Περιέργως όμως, όλα τα ποιήματα κέρδισαν κάποιους θαυμαστές. Ενδιαφέρουσες ήταν και οι συζητήσεις που έγιναν. Μάλιστα στο Επί Ασπαλάθων τα παιδιά προσπάθησαν να μιμηθούν τον τρόπο περιγραφής του τοπίου που κάνει ο Σεφέρης –δε χρησιμοποιεί ρήματα– και προέκυψαν κάποια ωραία κείμενα. Εγώ πάντως το ευχαριστήθηκα.

7 σχόλια:

Rain είπε...

Συμφωνώ απόλυτα με αυτό τον τρόπο "διδασκαλίας"!! Να μην κατευθύνουμε τους μαθητές με φιλολογικές αναζητήσεις αλλά να προσπαθούμε να ακούσουμε τι εκλαμβάνουν οι ίδιοι από ένα ποίημα. Ακόμη κι αν η προσπάθεια δεν είχε τεράστια ανταπόκριση όπως θα μπορούσε να έχει σε μεγαλύτερες ηλικίες, αξίζει πιστεύω! Ωραία ιδέα!!

gyristroula2 είπε...

Μου άρεσε πολύ που βαρέθηκες το ανθολόγιο και τον τυπικό τρόπο διδασκαλίας. Το αποτέλεσμα δεν είναι αξιολογήσιμο με τις τρέχουσες μεθόδους.Συντελείται εις βάθος. Ανεπαισθήτως. Να είσαι καλά, συνάδελφε εν ποιήσει.

Odysseas είπε...

Μια απορία έχω. Στη Δευτεροβάθμια πώς διδάσκεται την ποίηση;

Δημήτρης Σπυρόπουλος είπε...

Αρτιος ο λόγος σου. Μπράβο!!!

Dildo on the run είπε...

Πολυ ομορφο κειμενο. Ακριβως ετσι θα 'πρεπε να "διδασκεται" η ποιηση. Στην τεχνη αλλα και στη μορφωση γενικως τουτο ειναι το σπουδαιοτερο πραγμα, να μαθαινουν οι μαθητες να σκεπτονται μονοι τους, να φανταζονται μονοι τους και μονοι τους να επιχειρηματολογουν. Αντε πες το τωρα στους ιθυνοντες αυτο. Ειναι λυπηρη η κατασταση που εχει δημιουργησει η παντελης απροθυμια του υπουργειου για ουσιαστικη παιδεια. Η αποστηθιση ειναι κι εκεινη μια μορφη αμαθειας. Μακαρι να υπηρχαν περισσοτεροι δασκαλοι σαν εσενα. Αλλ' αυτο ειναι ονειρο απατηλο.

Voula Athanasiadou είπε...

Ευχαριστώ για την ιδέα που πρόσφερες!!!

Γιάννης Μιχαηλίδης είπε...

Ε, να περνάει η ώρα...