Ένα από τα πιο δύσκολα θέματα στον χώρο της εκπαίδευσης είναι το πώς θα διδάξεις τους μαθητές σου να γράφουν. Δε γίνεται να περιμένεις να το ανακαλύψουν μόνοι τους. Απεναντίας, οφείλεις να εξηγήσεις συστηματικά τι πρέπει να κάνουν και ταυτόχρονα να τους δώσεις άφθονες ευκαιρίες εξάσκησης. Το βιβλίο «The Writing Revolution 2.0» αναλύει λεπτομερέστατα όλη τη διαδικασία με γλώσσα απλή, κατανοητή ακόμα και από εκπαιδευτικούς που δεν είναι δάσκαλοι ή φιλόλογοι. Σπάνια θα συναντήσετε περίεργους γραμματικούς ή συντακτικούς όρους, τους οποίους έτσι κι αλλιώς οι συγγραφείς όποτε τους χρησιμοποιούν τους εξηγούν εκτενώς.
Το βιβλίο απευθύνεται σε όλους τους εκπαιδευτικούς. Αυτό συμβαίνει επειδή οι δημιουργοί του υποστηρίζουν πως η διδασκαλία της συγγραφής πρέπει να επεκταθεί σε όλα τα μαθήματα. Το θεωρούν απαραίτητο, προκειμένου να έχουν τα παιδιά επαρκή χρόνο να εξασκηθούν στο γράψιμο, αλλά και για να μάθουν τους άρρητους κανόνες συγγραφής που υπάρχουν σε κάθε πεδίο. Κατανοώ, φυσικά, ότι με αυτήν την άποψη θα διαφωνήσουν έντονα πολλοί. Οι αντιρρήσεις όμως απορρέουν όχι από το ίδιο το βιβλίο, αλλά από τις σχολικές εμπειρίες. Όσα αναγράφονται είναι εφαρμόσιμα και συνάμα διαφορετικά από ό,τι έχουμε βιώσει εμείς. Είναι ασκήσεις απλές οι οποίες στοχεύουν από τη μια να μάθουν οι μαθητές να γράφουν και από την άλλη να μάθουν την ύλη. Πρόκειται δηλαδή για μία προσέγγιση που δεν απαιτεί να αυξήσεις τον διδακτικό χρόνο του μαθήματος επειδή πρέπει να προσθέσεις κι άλλες ασκήσεις. Απαιτεί να τροποποίησεις κάποιες από αυτές, ώστε οι μαθητές στον ίδιο χρόνο και να μαθαίνουν να γράφουν και να επαναλαμβάνουν και να εμπεδώνουν την ύλη.
Κάποιοι θα υποστηρίξουν ότι υπάρχουν υπερβολικά πολλές ασκήσεις. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι κανένας συγγραφέας δε γράφει για την τάξη μας. Δε βρίσκεται σε αυτή και δεν ξέρει όσα γνωρίζουμε εμείς. Προτείνουν πολλές ασκήσεις για δύο λόγους: πρώτον, γιατί το βιβλίο απευθύνεται σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια· δεύτερον, επειδή με αυτόν τον τρόπο έχουμε τα κατάλληλα εργαλεία για να διαφοροποιήσουμε το μάθημά μας με βάση το επίπεδο των μαθητών μας. Δεν είναι οδηγός που ακολουθούμε τυφλά. Αντιθέτως, οι δημιουργοί του σέβονται την επαγγελματική μας υπόσταση, δίνοντάς μας τα κατάλληλα εργαλεία για να την αναδείξουμε.
Ένα βασικό ελάττωμα που έχει είναι ότι δεν εξηγεί λεπτομερώς το τι είναι άμεση διδασκαλία. Βεβαίως δε φταίνε για αυτό οι συγγραφείς, αφού άλλος είναι ο στόχος τους. Ωστόσο, αυτή η απουσία είναι δυνατόν να προβληματίσει κάποιους εκπαιδευτικούς. Ένα ακόμα αρνητικό σημείο είναι το ότι είναι προσαρμοσμένο στην αμερικανική πραγματικότητα. Πιστεύω όμως ότι εύκολα μπορούμε να το προσαρμόσουμε στις τάξεις μας. Επίσης, δεν ασχολείται με τη λογοτεχνία. Τέλος, από όσο γνωρίζω, δεν έχει μεταφραστεί στα ελληνικά και δε νομίζω να μεταφραστεί και ποτέ….
ΥΓ: η άμεση διδασκαλία δεν έχει καμία σχέση με τη μετωπική διδασκαλία.
Σχόλια