Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Κίνητρα στην εκπαίδευση

Ποινές, ποινές, ποινές. Η πρώτη σκέψη όλων μας για όποιον αποδίδει λιγότερο από το αναμενόμενο. Στον αντίποδα αμοιβές. Όποτε και όταν ο εργαζόμενος πιάνει ή ξεπερνά τις προσδοκίες μας. Έτσι θέλουμε να αξιολογούμε τους μαθητές. Έτσι θέλουμε να αξιολογούμε και τους εκπαιδευτικούς. Δίκαιο. Εδώ συμφωνούμε όλοι. Είναι όμως το καλύτερο δυνατό; Το παρακάτω βίντεο από το TED.com προτείνει μια διαφορετική προσέγγιση. Ριζοσπαστική, αποτελεσματική, μα κυρίως όμορφη.

Απολαύστε το και κυρίως σχολιάστε το. Μας αφορά όλους. (Το βίντεο έχει ελληνικούς υπότιτλους).



Αν δεν έχετε χρόνο να το δείτε, συνοπτικά αναφέρω ότι ο ομιλητής, στηριζόμενος στα πορίσματα των κοινωνικών επιστημών, προτείνει:

Α) Να εμπιστεύεσαι το άτομο που αξιολογείς, να του δίνεις χώρο να ανασάνει, να τον αφήνεις να δημιουργεί, να δρα αυτόνομα.

Β) Να του δίνεις την ευκαιρία να γίνει καλύτερος, να βελτιώνεται σε ό,τι θεωρεί αυτός σημαντικό.

Γ) Να δώσεις νόημα στην εργασία του. Να νιώθει πως ό,τι κάνει είναι αξιόλογο, ανώτερο από τον ίδιο, να νιώθει πως προσφέρει στο κοινωνικό σύνολο.

Σχόλια

Ο χρήστης RNAman είπε…
Πάντως νομίζω πως το πιο σημαντικό στοιχείο που αναδεικνύεται είναι να αποβάλλουμε τον αιτιοκρατικό και δυαδικό τρόπο σκέψης που έχουμε χτίσει με τη βοήθεια των μαθηματικών και της φυσικής όλα αυτά τα χρόνια, και να κινηθούμε προς περισσότερο ολιστικές και πολυπαραγοντικές οπτικές. Που, πρώτον θα αναδεικνύουν περισσότερα από αυτά που φανταζόμαστε και δεύτερον (πιο σημαντικό για μένα) θα δίνουν τη δυνατότητα να παρουσιαστούν ακόμα και αυτά που δεν είχαμε φανταστεί.
Ο χρήστης Γιάννης Μιχαηλίδης είπε…
Επιβάλλεται. Εξάλλου η επιστήμη μας είναι η Παιδαγωγική, που είναι από τη φύση της ολιστική και πολυπαραγοντική, και όχι η Φυσική, η Χημεία κ.τ.λ.
Ο χρήστης RNAman είπε…
Έχεις δίκαιο. Απλά καλό είναι συχνά να το γράφουμε και να το βλέπουμε, για να μην το ξεχνάμε

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η Κάθετη Αφαίρεση

Με την κάθετη αφαίρεση είμαστε όλοι εξοικειωμένοι. Τόσο που αδυνατούμε να καταλάβουμε τις δυσκολίες που συναντούν οι μαθητές της Β΄ Δημοτικού όταν την πρωτοσυναντούν. Ας πάρουμε για παράδειγμα την ακόλουθη αφαίρεση:

 53
-19

Τα παιδιά αδυνατούν να κατανοήσουν για ποιον λόγο δανειζόμαστε μια δεκάδα και το 3 στη θέση των μονάδων γίνεται 13 και γιατί στη συνέχεια το 1 στη θέση των δεκάδων γίνεται 2. Σε μας φαίνεται αυτονόητο αλλά, αν το σκεφτούμε λίγο καλύτερα, απλώς έχουμε εξοικειωθεί με τη διαδικασία. Στην πραγματικότητα δεν καταλαβαίνουμε τι κάνουμε. Πώς μπορούμε να ξεπεράσουμε αυτήν την δυσκολία;

Mε τη γυναίκα μου, που διδάσκει φέτος στη Β΄ Δημοτικού, προτείνουμε δύο τρόπους. Η ουσία είναι η ίδια, ο τρόπος διδασκαλίας αλλάζει. Στον πρώτο τρόπο η διδασκαλία είναι άμεση (ο δάσκαλος δηλαδή εξηγεί και οι μαθητές παθητικά παρατηρούν). Τα βήματα είναι τα εξής:

Α) Παρουσιάζουμε με κυβάκια τον αριθμό 53 δηλαδή με πέντε δεκάδες και τρεις μονάδες, ενώ δίπλα μας έχουμε ένα παιδί που έχει αρκετά κ…

Για τις κάμερες στην τάξη

Το πρόβλημα με την κάμερα ξεκινάει από τη στρεβλή αντίληψη που έχει πολύς κόσμος για το τι είναι η διδασκαλία. Διαφωνώ με την κάμερα όχι γιατί φοβάμαι να με αξιολογήσουν· όποιος θέλει να μου στείλει μήνυμα και να έρθει. Διαφωνώ γιατί ο μαθητής στο σπίτι δε θα μάθει και ταυτόχρονα θα εμποδίσει και τους άλλους μαθητές στην τάξη να μάθουν. 
Γιατί δε θα μάθει ο μαθητής στο σπίτι; Ο πρώτος λόγος είναι ότι οι ανήλικοι δεν είναι ενήλικοι· δεν μπορούν να κάνουν πολλά πράγματα τα οποία τα κάνουμε εμείς με μεγάλη ευκολία. Καθήκον του εκπαιδευτικού είναι να παρέμβει για να καλύψει αυτό το έλλειμμα. Μία από τις παρεμβάσεις είναι να κρατά τους μαθητές προσηλωμένους στο μάθημα. Πώς θα το κάνει αυτό όταν ο μαθητής θα βρίσκεται στο σπίτι; Είναι σίγουρο ότι μετά από ένα χρονικό διάστημα ο μαθητής δε θα τον παρακολουθεί πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, ενώ ο ίδιος μαθητής αν ήταν στην τάξη πιθανότητα θα τον παρακολουθούσε. 
Δεύτερον, το μάθημα στο σχολείο στηρίζεται στην αλληλεπίδραση του εκπαιδευτικού με τον …

Ένα παραμύθι για τα κλάσματα

Με τα χρόνια γίνεται ρουτίνα η διδασκαλία διαφόρων εννοιών και δεξιοτήτων . Δεν είναι κακό· σου επιτρέπει να αφοσιωθείς σε άλλους τομείς στους οποίους στην παρούσα φάση υστερείς. Με τα χρόνια όμως εμφανίζονται μαθητές που αποδεικνύουν τις ρουτίνες σου ανεπαρκείς και σε αναγκάζουν να βάλεις κάτι άλλο στη θέση τους. Έτσι την έπαθα κι εγώ με τη διδασκαλία της μετατροπής των μεικτών σε κλάσματα και τούμπαλιν. Χρόνια χρησιμοποιούσα οπτικές απεικονίσεις για να κατανοήσουν τη διαδικασία και να μην παπαγαλίζουν τον αλγόριθμο μετατροπής. Ήμουν ευχαριστημένος, μέχρι που σε μια τάξη κάποιοι μαθητές δεν τον μάθαιναν με τίποτα. Συνειδητοποίησα ότι δεν έφταιγε ο αλγόριθμος· αδυνατούσαν να κατανοήσουν τη γραπτή αναπαράσταση του μεικτού και του κλάσματος. Όπως και να τα εξηγούσα, την επόμενη μέρα τα ξεχνούσαν όλα. Δεν είχαν ιδέα τι σήμαινε ο αριθμητής και τι ο παρονομαστής. Επινόησα, επομένως, ένα παραμύθι για να την καταλάβουν. Εννοείται πως δεν απέφυγα την εξάσκηση, αλλά πλέον η γραπτή αναπαράστασ…