Με αφορμή μία πρόσφατη επιμόρφωση θα γράψω κάποιες παρατηρήσεις:
Α) Καλό είναι όσοι χρησιμοποιούν διαφάνειες να ακολουθούν κάποιους απλούς κανόνες σχεδιασμού. Δε ζητάω κάτι πολύπλοκο· να έχουν όσο το δυνατόν λιγότερες λέξεις και να μην τις διαβάζουν. Οι διαφάνειες υποστηρίζουν και δεν υποκαθιστούν την ομιλία.
Β) Είναι πολύ σημαντικό οι σύμβουλοι να σταματήσουν τις αναφορές στα μαθησιακά στιλ (οπτικός τύπος, ακουστικός τύπος κ.τ.λ.). Δεν υπάρχουν. Είναι τόσο απλό. Δεν υπάρχουν άνθρωποι που είναι οπτικοί τύποι και μαθαίνουν καλύτερα με την εικόνα και άνθρωποι που είναι ακουστικοί τύποι και μαθαίνουν καλύτερα με τον λόγο. Το πώς θα παρουσιάσεις την πληροφορία εξαρτάται από τον στόχο του μαθήματος. Για παράδειγμα, κάποιες φορές μαθαίνουμε καλύτερα όταν η πληροφορία παρουσιάζεται και οπτικά και ακουστικά.
Γ) Όταν περιγράφουμε μία δειγματική διδασκαλία καλό είναι να συνοδεύεται κι από ένα βίντεο για να τη βλέπουμε. Αυτό είναι αίτημα όλων των εκπαιδευτικών που πρέπει κάποτε να ικανοποιηθεί.
Δ) Η μάθηση αποτελεί το Α και το Ω της διδασκαλίας. Όταν παρουσιάζουμε ένα μάθημα, είναι απαραίτητο να αναφέρουμε με σαφήνεια τι ακριβώς θέλουμε να μάθουν οι μαθητές, τι κάναμε για να διαπιστώσουμε ότι το έμαθαν, πώς τα πήγαν πραγματικά, πώς ξέρουμε ότι αυτή η διδασκαλία είναι καλύτερη από άλλες και ποια ελαττώματα έχει. Σχόλια του τύπου «Άρεσε στα παιδιά», «Φάνηκε να δουλεύουν απρόσκοπτα οι ομάδες», «Δε χρειάστηκε να εμπλακούμε κάπου» και άλλα παρόμοια, δεν αποδεικνύουν τίποτα.
Ε) Στο σχολείο η συμπερίληψη κρίνεται κυρίως από το αν μαθαίνουν οι μαθητές. Δεν είμαστε σε πάρκο που ο μόνος στόχος είναι η κοινωνικοποίηση και η διασκέδαση. Κανείς δε θα μας ρωτήσει αν έμαθαν να λύνουν μαθηματικά προβλήματα όταν βρίσκονταν στην παιδική χαρά. Όλοι όμως απαιτούν να το μάθουν στο σχολείο. Επομένως, διδασκαλίες που δεν τονίζουν το πώς τα πήγαν οι μαθητές ως προς τους μαθησιακούς στόχους και περιγράφουν μόνο την αποδοχή των μαθητών, πώς ξέρουμε ότι είναι επιτυχημένες;
ΣΤ) Πλέον είναι κοινά αποδεκτό ότι η απάντηση στα προβλήματα της εκπαίδευσης είναι η διδακτική ευελιξία. Το μάθημα προσαρμόζεται στους μαθητές και δεν υπάρχει εξ ορισμού καλός και κακός τρόπος διδασκαλίας. Δηλώσεις όπως «Χρησιμοποιώ πάντα τις ομάδες» ή «Δε χρησιμοποιώ ποτέ ομάδες» δημιουργούν και δε λύνουν προβλήματα. Το θέμα είναι ο εκπαιδευτικός να μπορεί να τροποποιεί τη διδασκαλία του επιτυχώς και όχι να εμμένει σε ένα μόνο μοντέλο.
Σχόλια