Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Μάϊος, 2010

Ο Γιωργάκης

Μαίρη, Θυμάσαι... Έμπαινες και κοιτούσες τρεις πόρτες. Η μια, αυτή στα αριστερά, οδηγούσε στις δύο αίθουσες του Δημοτικού. Εκεί ήταν και η πρώτη τάξη μου. Στο κέντρο το γραφείο. Δεξιά το νηπιαγωγείο. Η μεγάλη αίθουσα για τα έξι νήπια. Εκεί τον συνάντησα για πρώτη φορά. Εκεί τον πρωτογνώρισα. Εκεί πρωτόπαιξα μαζί του. Θυμάσαι… Σου είχα πει και το είχες δει κι εσύ πως οι τουαλέτες ήταν έξω. Τρεις πόρτες, τρία δωμάτια. Μια φορά ήταν με κατεβασμένα τα βρακιά και την πόρτα μισάνοιχτη. Μια μαθήτριά μου είχε τρέξει να μου το πει –είχαμε διάλειμμα– κι εγώ την έγειρα για να μη νιώθει άσχημα και το είπα και στη νηπιαγωγό του. Τότε έμαθα πως ήταν προνήπιο γεννημένο τον Δεκέμβρη. Ο πιο μικρός μαθητής του σχολείου. Θυμάσαι… Στις διακοπές του Πάσχα μια μέρα μετά τ’ Αϊ Γιώργη, τη γιορτή του, το τηλεφώνημα. Μόλις το έκλεισα, σωριάστηκα στο κρεβάτι. Τι να σου πω και τι να μου πεις. Και την άλλη μέρα πήγα σπίτι του. Δεν είχα πάει πάλι, γιατί να πάω δεν ήταν μαθητής μου. Κι όμως πήγα κι εγώ κι η άλ

Παιδιά με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες

Πολλοί γονείς παραπονιούνται για την αρνητική στάση των εκπαιδευτικών απέναντι στα παιδιά με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες. Συνήθως έχουν δίκιο. Γιατί όμως οι εκπαιδευτικοί αντιδρούν μ’ αυτόν τον τρόπο; Μπορούν να ειπωθούν πολλά. Ραθυμία, έλλειψη επιμόρφωσης, απουσία ειδικευμένου προσωπικού, ανυπαρξία τμημάτων ένταξης, μεγάλα και ανομοιογενή τμήματα. Κάτω όμως απ’ όλα αυτά βρίσκεται κάτι βαθύτερο. Το τι είναι για μας πετυχημένη διδασκαλία. Κατά βάθος θέλουμε όλοι οι μαθητές να μαθαίνουν, όλοι να είναι άριστοι. Τότε νιώθουμε ότι έχουμε πετύχει. Γι’ αυτό και λατρεύουμε τους καλούς μαθητές ή τα καλά τμήματα. Όταν έχουμε μια τάξη που τραβάει, ρουφάει αυτά που διδάσκουμε και ζητάει ολοένα και περισσότερα, φουσκώνουμε από περηφάνια. Νιώθουμε ότι παράγουμε έργο. Στην αντίθετη περίπτωση αγανακτούμε. Μπορεί να ξεσπάμε επί δικαίων και αδίκων, ουσιαστικά όμως ρίχνουμε το φταίξιμο σε μας. Αποτύχαμε και το ξέρουμε. Γι’ αυτό και τα παιδιά με τις ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες μας ταλανίζουν. Για

Λογοτεχνικές Απόπειρες

Για κάποιους λόγους ξεκίνησα το παρόν ιστολόγιο. Με τον καιρό τα πράγματα άλλαξαν. Καινούρια ενδιαφέροντα αναπτύχθηκαν απ' αυτήν την περιπέτεια. Μυήθηκα σε πράγματα και καταστάσεις που ποτέ δεν είχα φανταστεί στη ζωή μου. Σήμερα, λοιπόν, ξεκινώ ένα καινούριο ιστολόγιο.  Λογοτεχνικές Απόπειρες  το ονόμασα και το όνομά του τα περιέχει όλα. Αιτίες, ελπίδες, προσδοκίες.  Αυτό δε σημαίνει πως θα εγκαταλείψω αυτόν τον χώρο. Απλώς διευρύνω τα ενδιαφέροντά μου.

Ιστορία και Web 2.0

Με τον Σωτήρη Τερζίδη παρουσιάσαμε στο    2ο Πανελλήνιο Εκπαιδευτικό Συνέδριο Ημαθίας  μια δουλειά σχετικά με τη διδασκαλία της Ιστορίας με τη βοήθεια web 2.0 εργαλείων. Σας παραθέτω την παρουσίαση. Ιστορία και Web 2.0 View more presentations from ellogosellogos . Εδώ  θα βρείτε τη θεωρητική θεμελίωση της παρουσίασης και τρία βίντεο για το τι πρέπει να κατασκευάσουν οι μαθητές: ένα για την ιστορική γραμμή, ένα για τον ιστορικό χάρτη και ένα για το βίντεο - ιστορική αφήγηση. Και οι τρεις παραπάνω δουλειές των μαθητών δεν είναι ολοκληρωμένες.

Για τη γυναίκα μου, που φροντίζει τα κείμενά μου

Το κουδούνι. Διάλειμμα. Οι φωνές των παιδιών σκεπάζουν τα πάντα εκείνη την ώρα. Εκτός από τις σκέψεις μου. Δεν μπορώ να σταματήσω να σε σκέφτομαι. Τα πάντα σε φέρνουν στο νου μου. Την ώρα που περνώ από την τάξη σου, την πρώην τάξη σου, την ώρα που κατεβαίνω τις σκάλες, την ώρα που μπαίνω στο γραφείο. Η απουσία σου είναι εκεί. Σιωπηλή και με περιμένει. Το ομολογώ. Μου μιλούν οι άλλοι κι εγώ τους μιλώ, αλλά εσύ είσαι πάντα εκεί. Είσαι εκεί και όταν ακούω πάλι το κουδούνι, είσαι εκεί και όταν ανηφορίζω τις σκάλες, είσαι εκεί και όταν περνώ από την τάξη σου, την πρώην τάξη σου, είσαι εκεί ακόμα και όταν μπαίνω στη δική μου, σ’ αυτή που δεν ήσουν ποτέ. Σπάνια εμφανιζόσουν, όπως τότε που είχες φέρει ένα θερμόμετρο για να μετρήσεις τη θερμοκρασία στη δική σου και στη δική μου τάξη. Ήθελες να διαπιστώσεις με επιστημονικό τρόπο ότι η τάξη σου ήταν πιο ζεστή από τη δική μου. Και μετά, αν δε με γελά το πέρασμα του χρόνου, αναρωτιόσουν γιατί συνέβαινε αυτό. Αν μόνο συνυπολόγιζες την παρουσία σου