Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Σεπτέμβριος, 2012

Απαγόρευση κινητών και λοιπών ψηφιακών συσκευών

Όταν ήμουν μαθητής στη Β´ Γυμνασίου μπήκε για πρώτη φορά το μάθημα της Πληροφορικής. Μία φορά τη βδομάδα σχολάγαμε στο 7ωρο. Δε με πείραζε· μου έφτανε που ασχολιόμουν με τους υπολογιστές. Δύσκολες βέβαια εποχές· οι υπολογιστές ήταν λίγο πολύ οι εκπρόσωποι του διαβόλου. Έφταιγαν για όλα. Από τότε άλλαξαν τα πράγματα. Ή έμειναν τα ίδια; Μάλλον το δεύτερο. Τη θέση των υπολογιστών την έχουν πάρει τα κινητά και γενικά οποιαδήποτε ψηφιακή συσκευή κρατιέται με το ένα χέρι. Τις απαγορέψαμε ήδη στα σχολεία. Πόσο καιρό θα αντέξει αυτή η απαγόρευση; Πόσα χρόνια; Τα PC φεύγουν από το προσκήνιο και τη θέση τους την καταλαμβάνουν οι ταμπλέτες. Κι εμείς λέμε: Απαγορεύεται! Πού καταντήσαμε… Από τόπο πρωτοπορίας σε τόπο απαγορεύσεων…

Ομαδοσυνεργατική διδασκαλία

Στο πανεπιστήμιο μάς έλεγαν ότι ομάδα είναι ένα σύνολο ατόμων που έχουν έναν σκοπό. Πολλές φορές οι μαθητές στο σχολείο κάθονται σε ομάδες χωρίς να έχουν κάποιο σκοπό. Και φυσικά γκρεμίζουν την τάξη. Η ομαδοσυνεργατική είναι μια χαρά μέθοδος διδασκαλίας. Απλώς δεν μπορεί να εφαρμοστεί παντού και κυρίως συνέχεια. Λόγου χάρη σκοτώνει τον διάλογο εντός τάξης· είναι ιδανική για να μην προσέχουν οι μαθητές τον δάσκαλο όταν εξηγεί κάτι και πάει λέγοντας. Συνοψίζοντας. Δεν υπάρχει ιδανική διάταξη θρανίων. Όλες εξυπηρετούν κάποιες ανάγκες. Το θέμα είναι να τις γνωρίζεις και να ελίσσεσαι αναλόγως.

ΚΕΔΔΥ και πρώτη διάγνωση

Είχαμε μια πρώτη επιμόρϕωση για την Α΄ Δημοτικού πριν το ξεκίνημα της σχολικής χρονιάς. Εκεί λοιπόν, μεταξύ άλλων χρήσιμων πληροϕοριών, ακούσαμε και πάλι πως δεν πρέπει να τηλεϕωνούμε στο ΚΕΔΔΥ από τον Οκτώβρη ή τον Νοέμβρη μήνα, αλλά να περιμένουμε τουλάχιστον μέχρι τον Φλεβάρη για να δούμε αν έχουμε να κάνουμε με Μαθησιακές Δυσκολίες. Από τη μια μεριά έχουν δίκιο. Είναι ϕυσιολογικό κάποια παιδιά να δυσκολεύονται περισσότερο από κάποια άλλα. Αυτό δε σημαίνει ότι υπάρχουν Μαθησιακές Δυσκολίες. Πολλές ϕορές ϕταίει ακόμα και η διδασκαλία. Αν όλοι οι δάσκαλοι πέσουν πάνω στο ΚΕΔΔΥ, το σύστημα θα ϕρακάρει. Και προϕανώς πολλές περιπτώσεις δε θα είναι άξιες λόγου. Πιθανότατα πίσω από αυτές τις συμβουλές κρύβεται και μια μομϕή: μην περιμένετε να σας λύσουμε όλα τα προβλήματα· δική σας η τάξη, δική σας και η ευθύνη. Συχνά όμως πίσω από τα τηλεϕωνήματα των δασκάλων κρύβεται η αγωνία να βρεθεί μια λύση. Είναι εύκολο να λες: «περίμενε μέχρι τον Γενάρη», «η διάγνωση της δυσλεξίας γίνεται στη Β΄

Ενδοσχολική Επιμόρϕωση

Κατά καιρούς έχω γράψει για το πόσο σημαντικό είναι οι εκπαιδευτικοί να επικοινωνούν μεταξύ τους, να ανταλλάσσουν απόψεις και προβληματισμούς. Επιτέλους, έζησα μια τέτοια εμπειρία. Στο σχολείο μας —στην πραγματικότητα δύο συστεγαζόμενα σχολεία, τα οποία σε πολλά λειτουργούν σαν ένα— οργανώθηκε μια τέτοια προσπάθεια με ομιλητές κάποιους από μας. Οι παρουσιάσεις ήταν σύντομες, υπήρξε διάλογος, ήταν παρών και ο σύμβουλος. Ναι, υπήρχαν και κάποιοι στους οποίους δεν άρεσε —δεν ήταν υποχρεωμένοι να τους αρέσει—, αλλά τουλάχιστον έγινε μία προσπάθεια, ακούστηκαν πρωτότυπα πράγματα, που ξεκινούσαν από τη θεωρία και έδιναν έμϕαση στην πράξη. Προϕανώς δεν είναι και το καλύτερό μου κείμενο. Ωστόσο το σημαντικό δεν είναι να αποτυπώσω με όμορϕα λόγια τι έγινε εκεί, όσο να πω ότι έγινε. Να ενθαρρύνω άλλους που το σκέπτονται και δεν το τολμούν, να δώσω ιδέες. Όσοι μίλησαν, μίλησαν σε εθελοντική βάση, χωρίς τον ϕόβο της επικείμενης αξιολόγησης. Αν και για μένα ήταν η πρώτη ϕορά, για τα συγκεκριμένα

Συζητήσεις για την Εκπαίδευση

Στην Ελλάδα οι συζητήσεις για τα σχολεία και τα πανεπιστήμια περιστρέϕονται γύρω από συγκεκριμένους άξονες. Π.χ., σπάνια θα ακούσεις τη λέξη Εκπαίδευση να βγαίνει από τα χείλη κάποιου. Αντίθετα όλοι μιλάνε για την Παιδεία: η Παιδεία έχει τα χάλια της· η Παιδεία λύνει εκείνο το πρόβλημα ή το άλλο· πρέπει να βελτιωθεί η Παιδεία κ.τ.λ. Ένα βασικό χαρακτηριστικό του ελληνικού διαλόγου για την Εκπαίδευση είναι ότι δεν αναϕέρει ποτέ το όνομά της. Αυτή η επιλογή λέξεων —η προτίμηση της Παιδείας αντί της Εκπαίδευσης— δημιουργεί κάποια προβλήματα: Κατ' αρχάς, η Παιδεία, επειδή είναι ασαϕής και νεϕελώδης έννοια, δε βοηθά τον εκπαιδευτικό να οργανώσει το μάθημά του. Θεμιτό είναι οι μαθητές μου να αποκτήσουν Παιδεία. Πώς όμως θα διδάξω αύριο το γράμμα Άλϕα στην Πρώτη, τις δυνάμεις στο Γυμνάσιο ή τα ανώμαλα ρήματα στα αρχαία; Δε μας λέει τίποτα, δεν υπάρχει κάποια καθοδήγηση, κάποια υπόδειξη, κάτι. Πέρα από την ασάϕεια, το περιεχόμενο της Παιδείας δεν είναι και καθολικά αποδεκτό. Ένας άθεος,