Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Μάρτιος, 2013

Αξιολόγηση εκπαιδευτικών II

Φανταστείτε το ακόλουθο σύστημα αξιολόγησης. Οι μαθητές δίνουν εξετάσεις. Στη συνέχεια οι τάξεις ταξινομούνται σε τρεις κατηγορίες. Αυτές που ξεπέρασαν τον μέσο όρο, αυτές που έπιασαν τον μέσο όρο κι αυτές που δεν πέρασαν τον μέσο όρο. Η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών πλέον είναι εύκολη υπόθεση: οι πρώτοι είναι οι καλοί, οι δεύτεροι οι μέτριοι, οι τρίτοι οι ανεπαρκείς. Υπάρχει ένα σχολείο στη Αχαΐα που οι μισοί μαθητές του είναι τσιγγάνοι. Πιστεύετε πως κι αν ακόμα τους δίδασκε ο Θεός, οι μαθητές αυτοί θα πέρναγαν τον μέσο όρο; Παρ' όλη την παντοδυναμία του θα αποτύγχανε. Ο λόγος είναι απλός: από αλλού ξεκινάνε τα τσιγγανάκια, από αλλού ξεκινάνε τα άλλα παιδιά. Ολα τα παιδιά δεν είναι ίδια μεταξύ τους και πολλές διαϕορές οϕείλονται ϕυσικά στο περιβάλλον. Και η ανατροϕή των τσιγγανόπαιδων δεν είναι η καλύτερη δυνατή. Τα ίδια ισχύουν και για τα σχολεία που έχουν τμήμα ένταξης ή υποδοχής. Ό,τι και να κάνουν οι δάσκαλοι θα υπάρχουν μαθητές που θα ρίχνουν τον μέσο όρο: παιδιά με νοη

Ερωτηματολόγιο για το Ubuntu

Στο Wiki τεχνικής υποστήριξης για τα σχολεία θα βρείτε ένα ερωτηματολόγιο για τα σχολικά εργαστήρια που χρησιμοποιούν το Ubuntu LTSP 12.04. Όποιος το χρησιμοποιεί στο σχολικό του εργαστήριο, ας το συμπληρώσει.

Αξιολόγηση Εκπαιδευτικών I

Κάθε λόγος για την αξιολόγηση πριν αυτή υλοποιηθεί είναι κενός. Ακόμα κι αν κάποιες κριτικές αποδειχτούν εύστοχες, δε θα εντυπωσιαστώ. Τόσα που έχουν γραϕτεί κατά καιρούς, λογικό είναι να πέσει κάποιος μέσα. Αν δεν εϕαρμοστεί η αξιολόγηση και δεν αναλυθεί κριτικά χρησιμοποιώντας στέρεες επιστημονικές μεθόδους, οι όποιες κριτικές γραϕτούν με κουτσομπολιό γειτονιάς θα μοιάζουν. Βέβαια, έχουμε συνηθίσει στην Ελλάδα να αερολογούμε χωρίς καμιά εμπειρική θεμελίωση, αλλά δε σημαίνει ότι είναι και σωστό. Φυσικά, δεν είναι κακό να πεις κάποιες σκέψεις, αρκεί να ξέρεις ότι πρόκειται για σκέψεις, ϕόβους ή ελπίδες που εικάζεις ότι θα συμβούν. Κάποιες σκέψεις θα γράψω κι εγώ, διάσπαρτες, καθώς συστηματικότερη προσέγγιση δεν έχω χρόνο να κάνω. Πρώτον, για μένα πρέπει να υπάρχει αξιολόγηση στην εκπαίδευση. Όχι τόσο για να ϕύγει η σαβούρα, σημαντικό κι αυτό, όσο για να ξέρουμε τι μας γίνεται. Είναι εκπληκτικό πως ακόμα και θέματα για τα οποία διαφωνούμε από τη δημιουργία του νεοελληνικού κράτους

Ποιο είναι το καλό σχολείο;

Ένα ειδικό σχολείο μπορεί να είναι καλό σχολείο; Ένα ειδικό σχολείο στο οποίο όλοι οι εκπαιδευτικοί του είναι διδάκτορες, πολυμαθείς, πολύγλωσσοι, παθιασμένοι με τη δουλειά τους είναι καλό σχολείο; Αν οι ίδιοι εκπαιδευτικοί δούλευαν σε σχολείο γεμάτο τσιγγανάκια, αλλοδαπά παιδιά ή σε ένα σχολείο της μουσουλμανικής μειονότητας στη Θράκη θα το χαρακτηρίζαμε καλό σχολείο; Ή μήπως είναι σχολεία προς αποϕυγή; Συχνά με προβληματίζει η ευρύτατα διαδεδομένη αντίληψη, τόσο στην κοινωνία όσο και στον εκπαιδευτικό χώρο, να αξιολογούνται τα σχολεία με βάση την επίδοση των μαθητών. Είναι σωστό το συγκεκριμένο κριτήριο; Θυμάμαι όταν ήμουν μαθητής η παραπάνω άποψη ήταν αυτονόητη· καλό σχολείο σήμαινε υψηλές επιδόσεις. Δεν μπορούσα να σκεϕτώ κάτι διαϕορετικό. Βέβαια, δεν μπορούσα να σκεϕτώ κι ερωτήσεις σαν τις παραπάνω. Σήμερα έχω αλλάξει άποψη. Θεωρώ καλό σχολείο τον οργανισμό που δουλεύει στο μέγιστο δυνατό βαθμό για να πετύχει τους στόχους του, αξιοποιώντας τα τελευταία ερευνητικά δεδομένα της

Ο επαίτης

Το χέρι σύρει δύο δεκάδες του άβακα αριστερά. «Πόσες είναι οι χάντρες;». «Δύο!» απαντά ο μαθητής. «Όλες μαζί οι χάντρες πόσες είναι;». Τα χέρια του μαθητή πέφτουν ακανόνιστα σε διάφορες χάντρες της πρώτης δεκάδας «Έντεκα!». «Περίμενε. Μέτρα τες έτσι». Το χέρι του δασκάλου σέρνει μία μία χάντρα προς τα δεξιά λέγοντας: «Μία, δύο... Σειρά σου τώρα». «Δέκα!». «Όχι μόνο η μία σειρά. Όλες οι χάντρες μαζί πόσες είναι». «Δύο!»… «Ξέρετε πρέπει να πάτε στο ΚΕΔΔΥ. Σηκώνω τα χέρια ψηλά. Δε μαθαίνει τίποτα. Πρέπει να έχουμε μια διάγνωση για να δούμε πώς θα κινηθούμε. Υπάρχει και τμήμα ένταξης στο σχολείο και το παιδί θα βοηθηθεί». Οι γονείς αρνούνται… Ο δάσκαλος παρακαλά, ζητιανεύει… άρνηση… Ο δάσκαλος στο σπίτι του στον υπολογιστή του. Πληκτρολογεί: «Μαθησιακές δυσκολίες στα Μαθηματικά»…

Βιβλίο για την πρώτη ανάγνωση και γραφή

Ένα καλό βιβλίο για την αντιμετώπιση των δυσκολιών στην πρώτη ανάγνωση και γραφή —δεν είναι απαραίτητο να υπάρχει δυσλεξία— είναι το «Μαθαίνω γραφή και ανάγνωση» από τις εκδόσεις Σμυρνιωτάκη. Είναι δίτομο με τον πρώτο τόμο να ασχολείται με την εκμάθηση των γραμμάτων και τον δεύτερο με τα δίψηφα φωνήεντα / σύμφωνα, τους συνδυασμούς αυ και ευ, και τα πολλά συμφωνικά συμπλέγματα. Ευτυχώς, δεν ακολουθεί τη σειρά του σημερινού βιβλίου της Γλώσσας στην εκμάθηση των γραμμάτων. Έτσι, ξεκινά από τα φωνήεντα, που είναι πιο εύκολα, περνά στα μ, ν, λ που μαθαίνονται γρηγορότερα από τα π, τ, με τα οποία ξεκινά το σημερινό βιβλίο, και στη συνέχεια έρχεται η σειρά των υπόλοιπων συμφώνων. Υπάρχουν πολλές επαναλήψεις (πώς αλλιώς;)· ασκούνται συστηματικά στα συμφωνικά συμπλέγματα, π.χ., βλ, γλ, γρ κ.ά. (ψιλά γράμματα για τους συγγραφείς του σημερινού βιβλίου)· υπάρχουν κεφάλαια αφιερωμένα στη διάκριση γραμμάτων που συχνά συγχέουν οι μαθητές, π.χ., γ-χ (κι άλλα ψιλά γράμματα για το τωρινό βιβλίο)

Διδασκαλία των δεκάδων στην Πρώτη

Μια ανάρτηση από τη γυναίκα μου, τη Μαίρη Κανελλοπούλου Το παραμύθι που ακολουθεί το σχεδίασα την πρώτη φορά που έπρεπε να διδάξω δεκάδες και μονάδες στην Α΄ δημοτικού. Το έχω χρησιμοποιήσει δύο χρονιές και το βρήκα αποτελεσματικό. Φέτος το μοιράστηκα με μια συνάδελφο στο σχολείο και μου είπε πως δούλεψε και στη δική της τάξη. Μπορείτε να το διαβάσετε αμέσως παρακάτω: «Ήταν κάποτε μια εποχή στα πολύ παλιά χρόνια που οι άνθρωποι δεν είχαν ανακαλύψει τους αριθμούς τους μεγαλύτερους από το 10. Όταν ήθελαν να μετρήσουν, μετρούσαν μέχρι το 10 και άρχιζαν ξανά από την αρχή από το 1 ως το 10 κι ύστερα πάλι από το 1 και πάει λέγοντας (στο σημείο αυτό, για να καταλάβουν καλύτερα τα παιδιά αυτόν τον τρόπο μέτρησης, μπορούμε να μετρήσουμε αντικείμενα π.χ. εμείς μετρήσαμε τα μήλα με τα γράμματα της αλφαβήτας, που βγήκαν 10 και 10 και 4). Ζούσε λοιπόν τότε μια πριγκίπισσα που την έλεγαν Μονάδα. Όταν μεγάλωσε αρκετά για να παντρευτεί, οι γονείς της άρχισαν να φέρνουν στο παλάτι τους γαμπρ