Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Ιανουάριος, 2010

Για τα ιστολόγια και τα κοινωνικά δίκτυα

Τον τελευταίο καιρό έχουν αρχίσει να αναδύονται κοινωνικά δίκτυα προσανατολισμένα στην εκπαίδευση. Συνυπάρχουν παράλληλα με τα ιστολόγια. Η απορία εύλογη: αφού έχω ήδη ιστολόγιο, γιατί να συμμετάσχω και σ’ ένα κοινωνικό δίκτυο, έστω κι αν αυτό αφορά την εκπαίδευση; Η ερώτηση αυτή, παρμένη από τον Σωτήρη Τερζίδη , κατάφερε να με προβληματίσει σχετικά με το ποια μπορεί να είναι η διαφορά ενός ιστολογίου από ένα κοινωνικό δίκτυο και τι μπορούν να προσφέρουν αυτά τα δύο εργαλεία στους εκπαιδευτικούς. Ας ξεκινήσουμε από τα ιστολόγια. Για μένα είναι μία από τις μεγαλύτερες προσφορές του διαδικτύου στην ανθρωπότητα. Άνθρωποι σαν εμένα κι εσάς απέκτησαν, για πρώτη φορά, τη δυνατότητα να δημοσιεύουν εύκολα και φτηνά τις ιδέες τους. Το ιστολόγιο είναι ουσιαστικά ένα ηλεκτρονικό βιβλίο. Πλέον, ένα μεγάλο τμήμα του παγκόσμιου πληθυσμού έχει τη δυνατότητα να γράφει ό,τι θέλει και να το διαβάζουν σ’ ολόκληρο τον κόσμο. Εντυπωσιακό! Μα δεν τελειώνει εδώ η ιστορία. Για πρώτη φορά μπορεί ο συγγραφέ

Να το θυμάμαι...

«…Η συγκινητική του ιστορία θα μπορούσε να ήταν παραμύθι, ωστόσο είναι πέρα για πέρα αληθινή…». Απαλά και γλυκά η μαθήτριά μου συνεχίζει την ανάγνωση. Δεν είναι μονότονη ούτε άριστη – πώς θα μπορούσε άλλωστε, Δ΄ Δημοτικού πάει. Είναι, ωστόσο, καλή. Σ’ αρέσει να την ακούς. Δεν την προσέχω, όμως. Για πρώτη φορά στην καριέρα μου τους παρατηρώ. Ποιους; Τους μαθητές μου. Τους βλέπω όπως αληθινά είναι. Μικρά παιδιά που τα πόδια τους πριν από δυο χρόνια το πολύ πρωτάγγιξαν το πάτωμα καθισμένα σε καρέκλα. Μικρά και εύθραυστα. Περιμένουν από μένα πολλά. Να το θυμάμαι…

Αρκεί μόνο η διδασκαλία του γραπτού λόγου;

Ο άνθρωπος διαρκώς παρατηρεί και ερμηνεύει ό,τι υπάρχει και συμβαίνει γύρω του. Με μια λέξη, σκέφτεται. Του φαίνεται δε τόσο αυτονόητος ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβάνεται και ερμηνεύει τον κόσμο που απορεί με τους άλλους που δε συμμερίζονται τις απόψεις του. Έτσι, τις κοινοποιεί. Τις μοιράζεται με τους γύρω του ελπίζοντας ότι θα μειώσει τη διάσταση της δικής του αντίληψης και της αντίληψης των άλλων. Έχει δε επινοήσει ποικίλα μέσα γι’ αυτόν τον σκοπό. Στην αρχή, είχε μόνο τον Λόγο, τον προφορικό. Έπειτα, δημιούργησε την Τέχνη, αργότερα τη Γραφή. Όλα προσπάθειες για να μεταδώσει στους συνανθρώπους του τη σκέψη και το συναίσθημα. Με όση μεγαλύτερη ακρίβεια μπορούσε. Στην εποχή μας εμφανίστηκε κάτι καινούριο. Μέσα διάδοσης μηνυμάτων, όπως ο ήχος, η εικόνα και η γλώσσα, αιώνες τώρα χωρισμένα, ενώθηκαν. Το αποτέλεσμα γνωστό σε όλους. Το βίντεο. Χρόνια, όμως, από την επινόησή του ο απλός άνθρωπος ήταν ένας παθητικός θεατής. Δεν μπορούσε να το δημιουργήσει παρά μόνο να το καταναλώσει.

Γονείς εναντίον δασκάλων και το αντίστροφο

Χριστουγεννιάτικο τραπέζι. Απέναντί μου ο ξάδερφός μου, τραπεζικός υπάλληλος, μου αναλύει τη δική του παιδαγωγική θεωρία. Λανθασμένη, φυσικά. Μα πώς του το λες; Συχνά ως εκπαιδευτικοί ερχόμαστε αντιμέτωποι με τις άτυπες παιδαγωγικές θεωρίες των γονιών. Σχεδόν πάντα βρίσκονται σε διάσταση με τις επικρατούσες επιστημονικές παιδαγωγικές θεωρίες. Μπορούμε να τους αλλάξουμε γνώμη; Δύσκολο. Όχι όμως κι ακατόρθωτο. Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Πώς κατασκευάζονται οι άτυπες θεωρίες; Σίγουρα, πηγάζουν από τις εμπειρίες που είχαν οι γονείς σαν μαθητές, τις επαφές τους με το σημερινό σχολείο και τις συζητήσεις τους με τους άλλους γονείς. Όλα αυτά οδηγούν στον σχηματισμό κάποιων απόψεων σχετικά με το ποιος είναι ο καλός μαθητής, ποιος ο κακός, πώς πρέπει να συμπεριφέρεται ο εκπαιδευτικός, πώς ο μαθητής κ.τ.λ. Παράλληλα, οι σύγχρονοι γονείς βρίσκονται αντιμέτωποι με μια εκπαιδευτική μεταβολή. Ο τρόπος διδασκαλίας αλλάζει. Οι ίδιοι έχουν γνωρίσει τη δασκαλοκεντρική διδασκαλία. Αυτή ξέρο