Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Ιούλιος, 2011

Μετρήσεις

Η μέτρηση στην ουσία της είναι μια σύγκριση. Συγκρίνεις μια οντότητα με ένα ανεξάρτητο απ’ αυτήν κριτήριο. Με αυτόν τον απλό τρόπο γνωρίζεις καλύτερα την πραγματικότητα. Δυστυχώς όμως δεν υπάρχουν μετρήσεις για το εκπαιδευτικό μας σύστημα. Κανείς δεν ξέρει με επιστημονική βεβαιότητα πού στεκόμαστε. Βεβαίως, θα μου πείτε υπάρχουν οι διεθνείς διαγωνισμοί. Απ’ όσο όμως ξέρω, όλες οι συζητήσεις γύρω από έναν διαγωνισμό περιστρέφονται. Τον παγκόσμιο διαγωνισμό PISA. Κι αυτός από μόνος του δεν αρκεί για να μας δώσει μια πλήρη εικόνα της ελληνικής εκπαίδευσης. Γιατί; Καταρχάς, αναφέρεται σε δεκαπεντάχρονους μαθητές, επομένως δεν αξιολογεί καμιά άλλη ηλικία. Λόγου χάριν, δεν ξέρουμε αν στο Δημοτικό γίνεται καλή δουλειά ή όχι ή αν στην Α΄ Δημοτικού γίνεται καλύτερη δουλειά απ’ ότι στην ΣΤ΄. Άρα, δεν μπορούμε να πούμε με σιγουριά πού τα πηγαίνουμε καλύτερα και πού χειρότερα. Επίσης, αξιολογεί μόνο την ανάγνωση, τα μαθηματικά και τις φυσικές επιστήμες. Και για το γράψιμο; Τίποτα. Όπως δε λέει

Σώμα και Πνεύμα

Με το σώμα του παιδιού ασχολούνται πολλοί επιστήμονες που απολαμβάνουν υψηλό κύρος και αμοιβές από την κοινωνία. Με το πνεύμα του παιδιού –τον νου του, τα συναισθήματά του, τις γνώσεις του, την ευφυΐα του, την ψυχή του, τις ηθικές του αξίες– ασχολούνται, επίσης, πολλοί επιστήμονες. Αυτοί όμως δεν απολαμβάνουν ό,τι και οι προηγούμενοι. Συνήθως περιφρόνηση τους συνοδεύει. Εκτός κι αν υπάρχει κάποιος γονιός που προτιμά να δει το παιδί του δάσκαλο και όχι γιατρό ή που τρέχει να ανακοινώσει σ’ όλη τη γειτονιά και σ’ όλο το σόι ότι το παιδί του πέρασε νηπιαγωγός και από την άλλη αποκρύπτει ντροπιασμένος την είσοδο του άλλου του παιδιού στην οδοντιατρική. Ξέρω πολύ καλά τους χλευασμούς που ακούω αυτήν τη στιγμή από τους περισσότερους αναγνώστες. Από πού και ως πού η νηπιαγωγός ίσα και όμοια με τον γιατρό; Και γιατί να μην είναι; Δηλαδή γιατί εμείς που ασχολούμαστε με την καλλιέργεια του πνευματικού κόσμου των παιδιών είμαστε κατώτεροι από τους επιστήμονες που ασχολούνται με τη σωματική τους

Διδασκαλία Ποίησης

Φέτος μου ‘ρθε να διδάξω ποίηση. Όχι ποίηση για παιδιά, αλλά για μεγάλους. Επί Ασπαλάθων , Απολείπειν ο Θεός Αντώνιον , Ο Βασιλεύς Δημήτριος , Προμηθέας ή το παιχνίδι μιας μέρας  (στο Ανθολόγιο της Πέμπτης στη σελίδα 50). Γιατί; Ο κύριος λόγος ήταν επειδή βαρέθηκα το ανθολόγιο και τα αποσπάσματά του. Πέρα απ’ αυτό, ήθελα να διδάξω στα παιδιά πώς να διαβάζουν ποίηση και να συζητήσω μαζί τους διάφορα ερωτήματα που αναδύονται μέσα από την ανάγνωση των ποιημάτων. Τι έκανα; Πρώτα διάβαζα το ποίημα μια φορά χωρίς να έχω εξηγήσει τίποτα στα παιδιά. Ούτε το όνομα του ποιητή δεν ανέφερα. Στη συνέχεια τα ρώταγα τι κατάλαβαν. Μ’ αυτόν τον τρόπο ήθελα να τους τονίσω ότι πολλές φορές στην ποίηση δεν καταλαβαίνουμε πολλά όταν πρωτοδιαβάζουμε ένα ποίημα. Στη συνέχεια το διάβαζα πάλι και προσπαθούσαμε να φτιάξουμε ένα νόημα πηγαίνοντας στίχο στίχο. Τους εξήγησα πως πολλές απορίες που έχουν μπορούν να τις απαντήσουν αν ψάξουν στο διαδίκτυο και διαβάσουν πολλές φορές το ποίημα. Λόγου χάρη στο Επί Α